martes, 2 de octubre de 2012
Hace siete años...
Hoy es un día muy especial para mi. Hoy hace siete años me enamoré de la isla de Tenerife. Desde entonces no he dejado de amarla!!! Estuve viviendo aquí medio año otro medio en GC para estar más cerca, regresé a la península por necesidad, vengo una o dos veces cada año y siempre siento mariposas en el estómago. No sabría decir que fue lo que me enamoró!! Este mar, el color del cielo cuando amanece o cuando anochece, el olor cuando paseo cerca del muelle, no sé pero de lo que sí sé es que algún día (espero no muy lejano) regresaré para siempre de donde nunca me fui!!!
lunes, 11 de junio de 2012
25 años después...
El sábado pasado día 9 de junio, la generación del 69 se reunió por sus 25 años de la finalización de estudios en el CEI, o Universidad Laboral, que es como yo la llamaba. Había un programa de actos, maravillosamente preparado por Colme, Susi, Mon, Sonia, Raúl; camisetas con el logo creado por nuestro diseñador gráfico Jesús Barroso, y es que hemos ido creciendo y muchos de nosotros hemos cumplido sueños.
La hora del encuentro: 11:30 AM, lugar: CEI, aunque cuando todos aparecieron ya era más del mediodia, reconocimiento del lugar y vino español.
Confieso, a modo de paréntesis, que al entrar en el edificio, por las puertas de madera, las mismas que las existentes en aquella época, y ver los mismos azulejos, los mismos baldosines, creí entrar en el pasado, me imaginé subiendo a clase, a primero A, nerviosa y tímida, asustada al ver a los "gamberretes" de clase, que me hacían ruborizar tanto. Y me sentaba en la última fila, junto a la ventana, y miraba por ella, y allí, desde las nubes pasaba la mañana creando historias.
Tras ese momento mágico, vino español, que mejor decir vino de Tomas Vega, pedazo bodeguero, con vinos De puta madre, y no es que esté diciendo un taco, es que se llama así el vino y yo lo he probado y es así como sabe.
Y nos fuimos a comer a Casa Mariano, un restaurante zamorano donde manducamos "Arroz a la zamorana", como bien merecía la ocasión.
Tras el segundo, el postre, los chupitos y el café, regresamos al CEI, al gimnasio, para las actuaciones, homenajes, recuerdos y risas, todo ambientado con música de los 80. Sí, recordé cuando me rompí los ligamentos jugando al baloncesto, las espalderas, ahora está más modernizado pero los vestuarios siguen igual y volví de nuevo al pasado, a esos cigarrillos que me fumaba antes del entrenamiento junto a un botellín, qué locuras de adolescente.
Tras la actuación de un gran monologuista, Rubén Salas, y una lectura de algunos de mis micros, la actuación del grupo Kkville. Entrega de premios y cena fría en el mismo edificio, todo regado con vino y cerveza.
A eso de las once hizo entrada, y muchos rompimos a llorar, Inmaculada Villalobos, la profesora de latín que tuvimos casi todos, se me agolparon de repente los recuerdos, que desbocados querían salir y lo hicieron, a través de mis lágrimas. Qué gran momento.
La verdad es que fue un día muy especial, de esos que no olvidaré nunca. Gracias a los que lo hicieron posible por su tesón, constacia, o como queráis llamarlo, pero sin este impulso posiblemente no nos hubieramos reunido.
PD: Tras la cena fuimos a un local de Zamora a bailar música de nuestros años, los 80, y me sentí de nuevo joven, alocada, risueña y soñadora...
Han pasado 25 años pero me sigo reconociendo en cada paso que doy.
HASTA PRONTO COMPAÑEROS Y COMPAÑERAS
Etiquetas:
adolescencia,
amigos,
CEI,
microrrelatos,
música
miércoles, 15 de febrero de 2012
Artista y tatuadora...

La vida es una serie de lazos que se van entrelazando, de eso estoy segura, incluso cuando uno de los lazos se rompe es cuando se entienden las relaciones que acaban, quizá porque se ha tirado demasiado de aquel o porque se ha cruzado con otro y se ha partido. De cualquier forma no hay que lamentarlo, no sirve de nada hacerlo, la vida es un fluir de personas en nuestra vida, algunas se quedan, otras entran y salen y al hacerlo dejan un rastro imposible de olvidar, y otras simplemente al salir ni te has enterado de que alguna vez entraron.
En los últimos meses he sentido algunas de estas sensaciones, me crucé con una gran persona que me conectó con otra increible que hoy quiero compartir con vosotros, me encanta como pinta, ya tengo elegido mi cuadro, y se me ha pasado por la mente hacerme un tatuaje, el tema, ya lo sabéis, nunca lo he ocultado, soy lo que soy.
Os dejo con ella, con Marta Timón.
(Seguro que Elena y Raquel, otras dos pedazos de artistas disfrutarán)
domingo, 18 de diciembre de 2011
Antes de que acabe el año
Porque hay días terriblemente locos, días en los que echo café a las sonrisas y el mediodía se entremezcla con el compás de tus besos, hay días que no quiero que terminen porque siento que al día siguiente el sol quizá esté ruborizado entre tanta nube... porque hay días como hoy, que soy simplemente yo, una loca soñadora que vive, siente y ama.
A eso de las tres, sin querer, me preguntaste qué hacía tan de mañana por los rincones de tu vida. Sonreí. Divagué y me senté contigo a tomar un GinFizz. No sabía a nada y sabía a ti, hablaba de nosotros y del pasado.
Cuando termine la canción, remataré el ginfizz y cerraré la ventana antes de que acabe el año.
A eso de las tres, sin querer, me preguntaste qué hacía tan de mañana por los rincones de tu vida. Sonreí. Divagué y me senté contigo a tomar un GinFizz. No sabía a nada y sabía a ti, hablaba de nosotros y del pasado.
Cuando termine la canción, remataré el ginfizz y cerraré la ventana antes de que acabe el año.
viernes, 8 de abril de 2011
Gonzalo Rojas, más allá de la palabra
Hoy quiero dedicar mi entrada a Gonzalo Rojas. ¿Por qué? pues porque fue mi compañero de vida durante cinco años y ahora necesita mi apoyo, mi energía personal aunque sea en la distancia.
El mes pasado Gonzalo Rojas, poeta chileno nacido en 1917, sufrió un infarto cerebral del que aún no se ha recuperado.
Pero comenzaré por el principio. Cuando acabé la Universidad hice el Doctorado, y el trabajo de Grado que mi directora de Tesis me recomendó. El trabajo versó sobre la obra de un poeta chileno del que nos había hablado, Gonzalo Rojas, y que encontré traviesamente interesante.
Así fue como empecé a leer de él, a viajar a Madrid (porque internet aún no estaba al alcance de todos) para visitar el ICI (Instituto de Cooperación Iberoamericana) y obtener datos, artículos, información sobre Gonzalo Rojas, sus obras, su poesía.
En 1992 recibió el Premio Reina Sofia de Poesía, y lo conocí, fue increíble, me dedicó el libro que había llevado, era la primera vez que me cruzaba con alguien importante y conocido, claro. Y así, al tiempo que trabajaba escribía la tesina, durante cinco años...o más.
En 1994 presenté una ponencia sobre un poema de Rojas, "Vocales para Hilda" en Salamanca en las Jornadas de la Juventud e Iberoamérica.
Y en 1998 hice la presentación de la tesina, esta fue delicada, estaba nerviosa pero resultó un éxito. Años después, en 2004, Rojas se paseó por Salamanca para leer sus poemas, allá me fui y le regalé la tesina. Nunca olvidaré sus ojos por encima de las gafas, mirándome con ternura mientras me decía: "Uy, que emoción, un regalo para mí, muchas gracias señorita, que amable es usted"...
Nunca lo olvidaré y espero que se recupere pronto, que siga escribiendo con ese hálito tan suyo que lleva palabras...y silencios.
Etiquetas:
Cinco Visiones,
Gonzalo Rojas,
Hilda,
Premio Reina Sofia
sábado, 27 de noviembre de 2010
Sunrise multicultural
Hace dos años nació este blog con una poesía.
Por alguna razón que desconozco ese poema tuvo siempre una traducción al inglés que realizó una estudiante inglesa, profesora de Universidad (si queréis leerlos es la primera entrada de este blog)
Con los años fui recopilando nuevos idiomas.

It-Tlugħ tax-xemx
Tlugħ tax-xemx


Sunrise
Suona come sorriso,
Sorriso che illumina
La sera
Quando il sole tramonta.
Sorriso che fa sorgere
La luna
E trattiene il tempo.
Sorridi al Sunrise.

Sunrise
Rappelle le sourire.
Sourire qui illumine
Le soir
Lorsque le soleil s'endort.
Sourire qui réveille
La lune
Et qui arrête le temps.
Souris en observant le "sunrise".
Sunrise(일출)
해가 뜨오
미소같은 해가 뜨오.
붉은 미소가 환하게 타오르고
해질녘
저녁이 오면.
그 미소로
달을 깨우고
미소는 시간을 간직하오.
미소는 동시에 일출이오.
Восход солнца
Звучит как ’улыбка’,
Которая освещает
Вечер,
Когда солнце заходит.
Улыбка, что будит
Луну,
И заставляет время
Остановиться.
Улыбнись, когда солнце восходит.
Východ Slunce
Zní jako "sonrisa".
Úsměv, který prosvěcuje
Večer,
Když Slunce zapadá.
Úsměv, který probouzí
Měsíc
A zastaví čas.
Usmívej se, zatímco Slunce vychází.
Lyder som smil
“Sunrise”
Χάραμα
Ακούγεται σαν χαμόγελο.
Σαν το χαμόγελο που φωταγωγεί
το απόβραδο
όταν ο Ήλιος μάς εγκαταλείπει.
Ένα χαμόγελο που ανεβάζει επάνω
τη Σελήνη
και που του χρόνου τη ροή σταματά.
Χαμογέλα την ώρα που χαράζει
Auringonnousu.
Kuin leveänä kareileva hymy.
Hymy joka valaisee
illan
kun aurinko laskee.
Hymy joka herättää
kuun
ja saa ajan pysähtymään.
Hymyile kun aurinko nousee .
Napkelte
Úgy hangzik, mint egy mosoly.
Mosoly ami fénylik
délután
Amikor lemegy a nap.
Mosoly hajnalban
A hold
És megáll időben.
Mosolyog, napkelte.
Răsărit
Pare a fi un zâmbet.
Zâmbet ce iluminā
după amiază
Când soarele apune.
Zâmbet ce rāsoare
luna
Și oprește timpul.
Zâmbește ca răsărit.
Por alguna razón que desconozco ese poema tuvo siempre una traducción al inglés que realizó una estudiante inglesa, profesora de Universidad (si queréis leerlos es la primera entrada de este blog)
Con los años fui recopilando nuevos idiomas.
Y hace unos días, hablando con una estudiante maltesa, ella me dio esta idea.

It-Tlugħ tax-xemx
Tlugħ tax-xemx
tinstema qisha tbissima
tbissima li tagħti d-dawl
Wara nofsinhar
Meta x-xemx tibda nieżla.
tbissima li tagħti d-dawl
Wara nofsinhar
Meta x-xemx tibda nieżla.
Tbissima li tbexbex
lill-qamar
u żżomm iż-żmien.
Tbissem waqt tlugħ ix-xemx.

Sunrise
Det hører ut som “sonrisa”
Et smil som lyser opp
Kvelden
Når solen går ned.
Et smil som vekker
Månen
Og får tiden til å stå stille.
Smil mens solen går opp.
Det hører ut som “sonrisa”
Et smil som lyser opp
Kvelden
Når solen går ned.
Et smil som vekker
Månen
Og får tiden til å stå stille.
Smil mens solen går opp.

Sonnenaufgang
Es klingt wie “sonrisa”
Ein Lächeln, das den Abend
erhellt
erhellt
wenn die Sonne untergeht.
Ein Lächeln, das den Mond
erweckt und die Zeit stillstehen lässt.
erweckt und die Zeit stillstehen lässt.
Lächle, wenn die Sonne aufgeht.

Sunrise
Suona come sorriso,
Sorriso che illumina
La sera
Quando il sole tramonta.
Sorriso che fa sorgere
La luna
E trattiene il tempo.
Sorridi al Sunrise.

Sunrise
Rappelle le sourire.
Sourire qui illumine
Le soir
Lorsque le soleil s'endort.
Sourire qui réveille
La lune
Et qui arrête le temps.
Souris en observant le "sunrise".
Sunrise(일출)해가 뜨오
미소같은 해가 뜨오.
붉은 미소가 환하게 타오르고
해질녘
저녁이 오면.
그 미소로
달을 깨우고
미소는 시간을 간직하오.
미소는 동시에 일출이오.
Восход солнца
Звучит как ’улыбка’,
Которая освещает
Вечер,
Когда солнце заходит.
Улыбка, что будит
Луну,
И заставляет время
Остановиться.
Улыбнись, когда солнце восходит.
Východ SlunceZní jako "sonrisa".
Úsměv, který prosvěcuje
Večer,
Když Slunce zapadá.
Úsměv, který probouzí
Měsíc
A zastaví čas.
Usmívej se, zatímco Slunce vychází.
Sólar upprisa
Hjólmar eins og “sonrisa”,
Bros sem lýsir upp
kvöldið
Þegar að sólin sest.
Bros sem vekur
tunglið
Og lætur timan standa kjurr.
日光融融,
宛如笑意融融。
日头西沉之时,
笑容唤醒星辰,
为夜晚点一盏灯。
笑容与太阳一样温暖,
却比太阳更接近永恒。
一笑百曜生,天跃日初熔。
夕照终有尽,暮色始无穷。
幸得人情温,再燃星月灯。
天地曾一瞬,人间此意恒。
Lyder som smil
et smil som lyser
dagens sidste time op,
naar solen saenker sig.
Et smil som vaekker
maanen
og standser tiden.
Smil ved sunrise.
dagens sidste time op,
naar solen saenker sig.
Et smil som vaekker
maanen
og standser tiden.
Smil ved sunrise.
“Sunrise”
Χάραμα
Ακούγεται σαν χαμόγελο.
Σαν το χαμόγελο που φωταγωγεί
το απόβραδο
όταν ο Ήλιος μάς εγκαταλείπει.
Ένα χαμόγελο που ανεβάζει επάνω
τη Σελήνη
και που του χρόνου τη ροή σταματά.
Χαμογέλα την ώρα που χαράζει
Auringonnousu.
Kuin leveänä kareileva hymy.
Hymy joka valaisee
illan
kun aurinko laskee.
Hymy joka herättää
kuun
ja saa ajan pysähtymään.
Hymyile kun aurinko nousee .
Napkelte
Úgy hangzik, mint egy mosoly.
Mosoly ami fénylik
délután
Amikor lemegy a nap.
Mosoly hajnalban
A hold
És megáll időben.
Mosolyog, napkelte.
Răsărit
Pare a fi un zâmbet.
Zâmbet ce iluminā
după amiază
Când soarele apune.
Zâmbet ce rāsoare
luna
Și oprește timpul.
Zâmbește ca răsărit.
sábado, 31 de julio de 2010
Aquellas que fuimos...somos
Hace mas de veinte años que las conozco, fuimos juntas al colegio. Jugábamos en el patio de Los Bolos, fueron buenos tiempos.
La adolescencia la pasamos en La Marina.
Imagino que quien no nos conozca no entenderá nada de lo que estoy hablando, tampoco me importa.
Recuerdo que éramos mod, nos miraban raro por las calles de Zamora. Escuchábamos a Golpes Bajos, Siniestro, Ilegales, huíamos de las drogas aunque estas nos perseguían. Nos gustaban Andy, Tali, Lif, y muchos otros.
Quisimos formar un grupo de música que se llamaba "Almas en pena".
Y sobre todo vivimos, disfrutamos de nuestra adolescencia regada con birras y copas, tabaco negro y muchas aventuras.
Han pasado eso, más de veinte años pero ayer nos reunimos para recordar viejos tiempos y hablar de los nuevos. Y aunque nuestras vidas han tomado derroteros totalmente diferentes, creo que somos lo que siempre quisimos ser, una medico madre de dos peques, una profesora de Economía madre de dos preciosos niños, una mujer amada y amante, madre, que es la calma personificada, y yo, una sencilla cumplidora de sueños.

Esto es el reflejo de una noche de amistad recuperada.
GRACIAS AMIGAS, HASTA LA PROXIMA.
La adolescencia la pasamos en La Marina.
Imagino que quien no nos conozca no entenderá nada de lo que estoy hablando, tampoco me importa.
Recuerdo que éramos mod, nos miraban raro por las calles de Zamora. Escuchábamos a Golpes Bajos, Siniestro, Ilegales, huíamos de las drogas aunque estas nos perseguían. Nos gustaban Andy, Tali, Lif, y muchos otros.
Quisimos formar un grupo de música que se llamaba "Almas en pena".
Y sobre todo vivimos, disfrutamos de nuestra adolescencia regada con birras y copas, tabaco negro y muchas aventuras.
Han pasado eso, más de veinte años pero ayer nos reunimos para recordar viejos tiempos y hablar de los nuevos. Y aunque nuestras vidas han tomado derroteros totalmente diferentes, creo que somos lo que siempre quisimos ser, una medico madre de dos peques, una profesora de Economía madre de dos preciosos niños, una mujer amada y amante, madre, que es la calma personificada, y yo, una sencilla cumplidora de sueños.
Esto es el reflejo de una noche de amistad recuperada.
GRACIAS AMIGAS, HASTA LA PROXIMA.
lunes, 26 de julio de 2010
Positano, Capri, la Gruta Azul y la Verde...
¿Alguna vez habéis soñado tan intensamente que al despertar pensabais que había sido cierto?
y con esto
(Gruta verde)
No me despertéis hasta dentro de un mes.
y con esto
(Gruta verde)
No me despertéis hasta dentro de un mes.
miércoles, 23 de junio de 2010
NOCHE DE SAN JUAN
Suscribirse a:
Entradas (Atom)







